نامه ی صادق هدایت به مجتبی مینوی :

(12 فوریه 1937)


"ازفکرمراجعت به مملکت و مشدی تقی و مشدی نقی چندشم می شود .یک نوع

degoutکهنه توی حلقم می آید و در صورت اجبار،یاد جمله ی معروف . . . می افتم .
در یک دنیای تازه ای ، شکست خورده و زخم بر داشته و پیر متولد شده ام . . .

دنیای گنداحمق - قربان عصر حجرکه مردمانش آزادتر ، باهوش تر و انسان تر از این دوره ی خلاء بوده اند . . . "