به بهانه ی ۲۸ بهمن ماه
سالروز تولد ۱۱۱ سالکیِ
پدر ادبیاتِ مدرنِ ایران " صادق هدایت "
اگر چه آمدن ات٬ نه به خود بود
اما رفتن ات و پشت پای بزرگ ات به
جغجغه های دل خوش کنکِ این دنیای پست
ارادی و به خود بود .
آمدن ات اگر چه تو را شاد نکرد
ولی بر خیل دوست داران ات " شاد باش " باد .
آن گاه که عریان ترین لباس خود را غریدی
و سفید ترین گیسوان ات را پریشان کردی
بخروش و بخراش لطافت روحِ تنهای مان را
ببار
ببار تا با مهربانی
نوازش دهی روح و جسم آشفته ی ما را
ای ابر ٬ ای مهربان پر خروش !
اگر چه ما نتوانستیم بنگریم شفاف و بی ریا
تا وسعت بی انتهای مهرت را باور کنیم
اما تو بخروش و ببار
و حال را دریاب
ای ابر طوفانی !
ببار و بخروش ...
رویا پاکدل
انسان سخنی نگفت
تنها او بود که جامه به تن داشت
و آستين اش از اشک تر بود.
احمد شاملو
هیچ ریگی در کفش شان نیست... !
ای درد !
روزی با نقاب اشک
بر کویر گونه هایم لغزیدی
و زمانی چُونان غباری
در سکوت ِ آینه
بر چهره ام نشستی
و گاهی با سنگینیِ این تاوان
لبان ام را دوختی و زبان ام را سوختی
و این سان تندرِ زمان
با شلاق های خشم اش
از من " زنی مردانه " ساخت
زنی رَشکِ مرد
ای درد ... !
" رویا پاکدل "
